„Maryja się rodzi, jest karmiona i wzrasta, aby być Matką Króla wieków”

Przemówienie Ojca Świętego Benedykta XVI do uczestników XXIII Międzynarodowego Kongresu Mariologiczno-Maryjnego. Castel Gandolfo, Święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, 8 września 2012 roku.

Drodzy Bracia i Siostry,

Z wielką radością witam was wszystkich tutaj w Castel Gandolfo, prawie na zakończenie XXIII Międzynarodowego Kongresu Mariologiczno-Maryjnego. Bardzo słusznie pochylacie się nad tematem: „Mariologia od czasu Soboru Watykańskiego II. Recepcja, podsumowanie i perspektywy”, ponieważ chcemy pamiętać i świętować 50. rocznicę tego wielkiego Zgromadzenia, które zostało zapoczątkowane w dniu 11 października 1962 roku.

Pozdrawiam serdecznie kardynała Angelo Amato, Prefekta Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Przewodniczącego Kongresu, Kardynała Gianfranco Ravasi’ego, Przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Kultury oraz Rady Koordynacyjnej Akademii Papieskich, a także Przewodniczącego i władze akademickie Międzynarodowej Papieskiej Akademii Maryjnej, którym wyrażam wdzięczność za organizację tego ważnego wydarzenia. Kieruję pozdrowienie do Biskupów, kapłanów, zakonników i sióstr zakonnych, do Przewodniczących i przedstawicieli Towarzystw Mariologicznych, do uczonych mariologów i wreszcie do tych wszystkich, którzy uczestniczą w pracach Kongresu.

Bł. Jan XXIII chciał, aby Sobór Watykański II rozpoczął się właśnie 11 października, to znaczy tego samego dnia, w którym w roku 431 Sobór Efeski ogłosił Maryję „Theotokos”, czyli Matką Boga (por. AAS 54, 1962, 67 -68). W takich okolicznościach rozpoczął on swoje wystąpienie znaczącymi i programowymi słowami: „Matka Kościół raduje się, ponieważ za szczególnym zrządzeniem Bożej Opatrzności nadszedł już tak bardzo pożądany dzień, w którym pod opieką Dziewicy Matki Boga, której godność macierzyńską czcimy dziś z radością, tu przy grobie świętego Piotra uroczyście rozpoczyna się Sobór Watykański II”.

Jak wiecie,w nadchodzący dzień 11 października, na pamiątkę tego niezwykłego wydarzenia, zostanie uroczyście zainaugurowany Rok Wiary, który już został ogłoszony dokumentem Motu Proprio Portafidei, a w którym to ukazując Maryję jako wzór wiary, wzywam Jej szczególnej opieki i wstawiennictwo na drodze Kościoła, zawierzając Jej, Błogosławionej która uwierzyła, ten czas łaski. Także dziś, drodzy bracia i siostry, Kościół raduje się celebrując liturgię Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, Całej Świętej, która jest Jutrzenką naszego zbawienia.

Znaczenie tego święta maryjnego przypomina nam w swojej słynnej homilii na święto Narodzenia Maryi, żyjący na przełomie VII i VIII wieku św. Andrzej z Krety, gdy zdarzenie to ukazuje jako cenny element niezwykłej mozaiki, jaką jest Boży plan zbawienia ludzkości: „Tajemnica Boga, który staje się człowiekiem, przebóstwienie człowieka przyjętego przez Słowo, ukazują całość darów, jakie przekazał nam Chrystus, jest to objawienie Bożego planu i zniszczenie wszelkiej zarozumiałej ludzkiej samowystarczalności. Przyjście Boga do ludzi, jaśniejące jak światło oraz jak jasna i widzialna boska rzeczywistość, jest wielkim i cudownym darem, który zostaje nam udzielony”.

Dzisiejsze święto jest uczczeniem narodzin Matki Bożej. „Jednakże prawdziwym znaczeniem i sensem tego wydarzenia jest Wcielenie Słowa. Rzeczywiście Maria urodziła się, została wykarmiona i wzrastała, aby być Matką Króla wieków, Boga” (Kazanie I: PG 97, 806-807). To ważne i starożytne świadectwo prowadzi nas do sedna problemu, nad którym obradował i który chciał podkreślić Sobór Watykański II już w samym tytule VIII rozdziału Konstytucji dogmatycznej o Kościele Lumen gentium: „Najświętsza Maryja Panna Matka Boża w tajemnicy Chrystusa i Kościoła”. To jest ten „nexus mysteriorum”, ten ścisły związek pomiędzy tajemnicami wiary chrześcijańskiej, który Sobór wskazał jako horyzont dla zrozumienia poszczególnych elementów i różnych twierdzeń dziedzictwa wiary katolickiej.

Na Soborze, w którym, będąc młodym teologiem, brałem udział jako ekspert, mogłem zobaczyć różne sposoby podejścia do kwestii dotyczących postaci i roli Najświętszej Maryi Panny w historii zbawienia. Na drugiej sesji Soboru spora grupa Ojców prosiła, by o Matce Bożej mówić w ramach „Konstytucji o Kościele”. Natomiast inna, równie liczna grupa uważała za konieczny specjalny dokument, ukazujący należycie godność, przywileje i szczególną rolę Maryi w odkupieniu dokonanym przez Chrystusa.

Głosowaniem 29 października 1963 roku zadecydowano opowiedzieć się za pierwszą propozycją i schemat „Konstytucji dogmatycznej o Kościele” został wzbogacony rozdziałem o Matce Bożej. W nim postać Maryi, na nowo odczytana i przedstawiona wychodząc od Słowa Bożego, od tekstów tradycji patrystycznej i liturgicznej, jak też od bogatej refleksji teologicznej i duchowej, jawi się w całym swym pięknie i specyfice, ściśle włączona w podstawowe tajemnice wiary chrześcijańskiej. Podkreśla się przede wszystkim wiarę Maryi, objętej tajemnicą miłości i komunii Trójcy Przenajświętszej. Jej współpracę w Bożym planie zbawienia i w jedynym pośrednictwie Chrystusa wyraźnie się stwierdza i należycie uwypukla. Rozumie się Ją w ten sposób jako wzór i punkt odniesienia dla Kościoła, który rozpoznaje w Niej samego siebie, swe własne powołanie i misję.

Pobożność ludowa od zawsze zwrócona ku Maryi, ostatecznie jawi się nam jako pobożność karmiona odniesieniami biblijnymi i patrystycznymi. Oczywiście tekst Soborowy nie wyczerpał całej problematyki odnoszącej się do Osoby Matki Bożej, ale stanowi horyzont hermeneutyczny, podstawowy dla każdej dalszej refleksji, zarówno o charakterze teologicznym jak i bardziej duchowym i pastoralnym. Ukazuje on także cenny punkt równowagi, zawsze koniecznej, między racjonalnością teologiczną a uczuciowością osoby wierzącej.

Wyjątkowa postać Matki Boga musi zostać przyjęta i pogłębiona z różnych uzupełniających się perspektyw: podczas gdy zawsze pozostaje ważna i konieczna droga prawdy (via veritatis), nie można nie podążać drogą piękna (via pulchritudinis) i drogą miłości (via amoris), aby odkryć i kontemplować jeszcze głębiej kryształowo przejrzystą i trwałą wiarę Maryi, Jej miłość do Boga, jej niezachwianą nadzieję. Dlatego w adhortacji apostolskiej Verbum Domini, skierowałem zaproszenie do kroczenia drogą wskazaną przez Sobór (por. nr 27), zaproszenie, które kieruję serdecznie do Was, drodzy przyjaciele i naukowcy.

Dajcie Wasz kompetentny wkład w refleksję teologiczną i propozycje duszpasterskie, tak, aby ROK WIARY mógł stać się dla wszystkich wierzących w Chrystusa prawdziwym wydarzeniem łaski. Niech wiara Maryi nam przewodzi i nam towarzyszy jak jaśniejąca latarnia morska i jak wzór pełni i dojrzałości chrześcijańskiej, na który mamy spoglądać, i z którego mamy czerpać entuzjazm i radość, aby w sposób coraz bardziej zaangażowany i koherentny przeżywać nasze powołanie dzieci Bożych, braci Chrystusa, członków żywych Jego Ciała, którym jest Kościół.

Zawierzam Was wszystkich i wasz trud poszukiwań naukowych macierzyńskiej opiece Maryi i udzielam wam szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego. Dziękuję!

tłum. O. Grzegorz Bartosik OFMConv

Oblicza naszej Matki

mb_446.jpg

Logowanie

Gościmy

Odwiedza nas 64 gości oraz 0 użytkowników.

Statystyka

Odsłon artykułów:
123969