Wielka Boga-Człowieka Matko, Niepokalana Dziewico Maryjo, Matko Kościoła i Królowo Polski, Matko naszego zawierzenia!

Na drodze naszych narodowych dziejów mijają kolejne lata troski, wysiłków i zmagań synów i córek polskiej ziemi o wierność chrześcijańskiemu dziedzictwu, o wierność Chrystusowi i Jego Ewangelii, o wierność Kościołowi i jego Pasterzom.

Wraz z całym Kościołem przekroczyliśmy próg Jubileuszowego Roku Dwutysięcznego, a teraz stajemy w obliczu 1050. rocznicy przyjęcia przez nasz Naród łaski Chrztu świętego.

W tym momencie dziejów świadomi jesteśmy nowych wyzwań, ale i nowych zagrożeń, jakie niesie współczesny świat. Mamy świadomość, że stoi przed nami wielkie zadanie Nowej Ewangelizacji, pragniemy podjąć i rozwijać w świecie, w którym tak wielu ludzi odchodzi od Boga, rośnie obojętność religijna, pogłębia się relatywizm moralny i gaśnie nadzieja w ludzkich sercach. W świecie, w którym wielu naszych braci i sióstr w wierze cierpi, a nawet oddaje życie za Chrystusa.

Odpowiadając na wyzwania współczesnego świata, w duchu Chrystusowej Ewangelii, pragniemy pogłębiać i rozwijać w każdym z nas osobiście i w całym naszym Narodzie chrzcielne przymierze z Bogiem, otwierać się na światło wiary, która rodzi się ze słuchania Bożego słowa i owocuje świadectwem życia.

Pragniemy, jak uczył nas św. Jan Paweł II, kształtować dojrzałe wspólnoty kościelne – nasze rodziny i parafie – „w których wiara ujawnia się i urzeczywistnia jako przylgnięcie do Osoby Chrystusa i do Jego Ewangelii, jako spotkanie i sakramentalną komunią z Chrystusem, jako życie w duchu miłości i służby”.

Matko Syna Bożego i nasza Matko! Pomni naszej narodowej tradycji zachowania chrześcijańskiego dziedzictwa w Twoich macierzyńskich dłoniach, pragniemy także dzisiaj dostrzec w Tobie, nasza Matko i Królowo, „przedziwną pomoc i obronę” na drogach naszej chrzcielnej wierności Chrystusowi, Twojemu Synowi i naszemu Zbawicielowi. Pragniemy ponowić dzisiaj nasze przymierze z Tobą, wpatrzeni w przykład życia i wsłuchani w nauczanie naszych wielkich Pasterzy – św. Papieża Jana Pawła II i Sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego. Pragniemy, aby program życia według hasła papieskiego: „Totus Tuus” i prymasowskiego: „Wszystko postawiłem na Maryję” stał się również naszym udziałem.

W tym duchu, Matko Kościoła i Królowo Polski, wypowiadamy na nowo słowa naszego synowskiego zawierzenia. Za przykładem umiłowanego ucznia Jana, zabieramy Ciebie, Maryjo, do siebie, wprowadzamy w naszą osobistą i narodową codzienność. Postanawiamy jeszcze wiernej naśladować przykład Twojego życia – przykład służby Bogu i ludziom, przykład wiary, nadziei i miłości, przykład troski o zbawienie każdego człowieka. Pragniemy trwać wiernie i uczyć się w Twojej szkole „Matki Słowa” i „pierwszej chrześcijanki”. Ucz nas patrzeć na świat oczami Jezusa, aby On był zawsze światłem na naszej drodze.

Matko naszego zawierzenia, chcemy oprzeć naszą wiarę na Twojej wierze, by w naszej codzienności umieć rozpoznawać głos Boga i Jego zbawcze wezwanie, by serca nasze były otwarte na dary Bożego miłosierdzia.

Przyjmij, nasza Matko i Królowo, ten akt naszego synowskiego zawierzenia. Niech będzie on także odpowiedzią na Twoje matczyne orędzie z Fatimy. Niech w Twoim Niepokalanym Sercu odsłoni na nowo dla nas wszystkich światło zbawczej nadziei. Amen.

Częstochowa, 12 września 2014
Jego Ekscelencja

Ks. Abp Stanisław Gądecki,

Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
Ekscelencjo,

Najdostojniejszy Księże Arcybiskupie,

Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski,

Kustosze Polskich Sanktuariów oraz Członkowie Polskiego Towarzystwa Mariologicznego, zgromadzeni na swoim corocznym Zebraniu Plenarnym w Częstochowie, zwracają się za pośrednictwem Waszej Ekscelencji do wszystkich Pasterzy Kościoła w Polsce, Księży Kardynałów, Arcybiskupów i Biskupów, z prośbą o ponowienie Uroczystego Aktu oddania naszej Ojczyzny Niepokalanemu Sercu Maryi z racji 1050. rocznicy Chrztu Polski.

Polskie Towarzystwo Mariologiczne, które w jakimś sensie jest spadkobiercą i kontynuatorem Komisji Maryjnej Episkopatu Polski, dostrzega ogromną konieczność ponowienia tego aktu w obliczu zagrożeń duchowych, moralnych i militarnych, wobec których staje nasza Ojczyzna.

Historia Polski, a także historia świata i Kościoła, zwłaszcza w ostatnim wieku po objawieniach Najświętszej Maryi Panny w Fatimie w roku 1917, wyraźnie pokazuje, że Narody, które oddały się bezgranicznie Panu Bogu i Niepokalanemu Sercu Maryi uniknęły kataklizmów dziejowych i wielkich prześladowań wiary. Taka sytuacja miała miejsce między innymi w Portugalii, w Polsce i w całej Europie. Dzięki historycznym Aktom Sługi Bożego kard. Augusta Hlonda w roku 1946 oraz Episkopatu Polski, pod przewodnictwem Sługi Bożego Kardynała Stefana Wyszyńskiego, w roku 1966 Polska została ustrzeżona od takiego zniszczenia wiary, jakie miało miejsce w innych krajach komunistycznych. Co więcej, Opatrzność Boża odpowiedziała na wyrażoną w tym akcie dyspozycyjność i powołała wiele córek i synów naszego narodu do służby kapłańskiej, zakonnej i misyjnej.

Równie błogosławione skutki miał Akt oddania świata i Rosji Niepokalanemu Sercu Maryi, którego dokonał św. Jan Paweł II w roku 1984.

Dziś, w obliczu tak wielu niebezpieczeństw i zagrożeń, prosimy o ponowienie tego Aktu oddania naszej Ojczyzny Królowej Polski i Jej Niepokalanemu Sercu, nie tylko z prośbą o to, by strzegła naszej wiary i bytu narodowego w następnych stuleciach, ale także z prośbą, aby zechciała posłużyć się nami – Polakami, do Budowania Królestwa Bożego na całym świecie.

Ufając w pozytywne wysłuchanie naszej prośby, załączamy wyrazy synowskiego oddania z prośbą o błogosławieństwo.

W imieniu Kustoszów Sanktuariów Polskich Ks. Bp Jan Zając Przewodniczący Zespołu Konferencji Episkopatu Polski ds. Sanktuariów

W imieniu Polskiego Towarzystwa Mariologicznego O. prof. UKSW dr hab. Grzegorz Bartosik OFMConv Przewodniczący Polskiego Towarzystwa Mariologicznego

Następują podpisy 70 członków Polskiego Towarzystwa Mariologicznego i Kustoszów Sanktuariów Polskich

Słowo powitania

Tekst zamieszczony w 18 tomie Biblioteki Mariologicznej pt. Ikona maryjna w życiu Kościoła. Sympozjum Polskiego Towarzystwa Mariologicznego Spotkanie Kustoszów Sanktuariów Polskich Częstochowa, 10-12 września 2014, redakcja naukowa: Danuta Klauza, Krystyna Stawecka, Częstochowa 2015, s. 5-6. Zobacz też wersję PDF Zobacz artykuł w formacie PDF.

Ekscelencje,

Dostojni Prelegenci,

Czcigodni Księża Kustosze Polskich Sanktuariów,

Szanowne Siostry, Panie i Panowie, Drodzy Księża, Członkowie Polskiego Towarzystwa Mariologicznego,

Drodzy Siostry i Bracia w Chrystusie Panu!

Polskie Towarzystwo Mariologiczne oraz Kustosze Polskich Sanktuariów pragną podczas tego sympozjum pochylić się nad rolą ikony maryjnej w życiu Kościoła. Miejsce naszego spotkania sprzyja temu zamyśleniu, bowiem gromadzimy się u stóp najważniejszej i najwspanialszej Ikony Maryjnej w Polsce – Ikony Matki Bożej Częstochowskiej – Królowej Polski.

Mówiąc o pochylaniu się nad rolą ikony maryjnej w życiu Kościoła, mamy na myśli nie tylko ikonę w sensie ścisłym, choć to głównie jej będzie poświęcone sympozjum. Pragniemy spojrzeć nieco szerzej, tzn. zastanowić się także nad rolą i znaczeniem innych artystycznych (malarskich i rzeźbiarskich) przedstawień Matki Bożej. Tematyka ta jest niezwykle ważna nie tylko dla teologów, ale również dla kustoszów sanktuariów, bowiem to właśnie artystyczne wyobrażenia Chrystusa, Maryi i Świętych są obiektem kultu. Ludzkie dzieło artystyczne ma nas otwierać na rzeczywistość Bożej obecności, a także obecności Matki Bożej i Świętych.

Nasze spotkanie będzie się składało z trzech sesji: dwóch bardziej teoretycznych i jednej praktycznej.

Najpierw (w czasie pierwszej sesji) zapoznamy się z podstawowymi informacjami dotyczącymi samych ikon, ich typologii, powstawania i kryteriów teologicznych, jakie muszą spełniać. Z kolei (w drugiej sesji) będziemy próbowali zapoznać się z funkcjami ikony maryjnej: katechetyczno-pedagogiczną oraz liturgiczną. Następnie będziemy próbować odczytać rolę ikon w kształtowaniu duchowości chrześcijańskiej. Część trzecia będzie miała charakter bardziej praktyczny. Będą to wypowiedzi i świadectwa kustoszów trzech sanktuariów maryjnych z różnych regionów Polski, w których zostanie ukazane, w jaki sposób obraz bądź figura sanktuaryjna mogą inspirować życie Kościoła lokalnego.

Taka tematyka trzech sesji, w zamierzeniu organizatorów, ma wyjść naprzeciw zarówno pracom Polskiego Towarzystwa Mariologicznego, jak i oczekiwaniom Kustoszy Polskich Sanktuariów. Ufam, że zamierzony cel zostanie osiągnięty.

Pragnę dołączyć się do wypowiedzianych już tu słów powitania. Dziękuję przede wszystkim gospodarzowi tego miejsca, Jego Ekscelencji Księdzu Arcybiskupowi Wacławowi Depo, Metropolicie Częstochowskiemu, który jest jednocześnie członkiem zwyczajnym PTM, za zaproszenie nas i gościnę w murach Wyższego Seminarium Duchownego. Dziękuję Księdzu Rektorowi, Księdzu Ekonomowi Seminarium oraz Księdzu Prałatowi Teofilowi Siudemu za bezpośrednie zaangażowanie w przygotowanie naszego spotkania!

Dziękuję Jego Ekscelencji Księdzu Biskupowi Janowi Zającowi, Przewodniczącemu Zespołu Konferencji Episkopatu do spraw sanktuariów za trud współorganizowania tego wspólnego spotkania. Ufam, że tak jak poprzednio, tak i dziś nasze spotkanie przyniesie podwójny owoc: dla kustoszów będzie okazją do pogłębienia wiedzy mariologicznej, natomiast mariologom pomoże dostrzec konkretne potrzeby duszpasterskie i uwrażliwi na potrzeby konkretnego człowieka, który przychodzi do kościoła czy do sanktuarium.

Witam wszystkich dostojnych profesorów – prelegentów, wśród nich naszych gości: Panią doktor Zofię Bator z Przemyśla i Pana doktora Tarasa Szmańko z Kościoła Katolickiego Obrządku Bizantyjsko-Ukraińskiego ze Lwowa.

Witam Czcigodnych Księży Kustoszów oraz wszystkich członków Polskiego Towarzystwa Mariologicznego, którzy przybyli tu – do duchowej stolicy Polski, aby wziąć udział w naszym sympozjum.

Pozdrawiam media, zwłaszcza rozgłośnie radiowe Fiat i Jasna Góra, a także redakcję tygodnika „Niedziela”.

Najważniejszymi chwilami w ciągu naszego pobytu w Częstochowie będą oczywiście spotkania z Chrystusem i Jego Matką w Cudownej Jasnogórskiej Kaplicy: dziś, w czasie Apelu Jasnogórskiego o godz. 21.00, i jutro, w czasie Mszy świętej o godz. 7.30. Niech te spotkania rozpalą w nas na nowo miłość do Pana Boga i miłość do Jasnogórskiej Pani i Matki.

Życzę wszystkim czcigodnym uczestnikom błogosławionych owoców tego sympozjum i spotkania kustoszów. Niech Matka Boża Częstochowska Królowa Polski wstawia się za nami u swego Syna!

O. prof. UKSW, dr hab. Grzegorz M. Bartosik OFMConv
Przewodniczący Polskiego Towarzystwa Mariologicznego