Przesłanie Ojca Świętego Benedykta XVI
do kardynała Gianfranco Ravasi, Przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Kultury,
z okazji XV posiedzenia publicznego Papieskich Akademii

Do Czcigodnego Brata Kardynała Gianfranco Ravasi
Przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Kultury

XV Posiedzenie Publiczne Papieskich AkademiiZ okazji XV Posiedzenia Publicznego Papieskich Akademii, z radością kieruję moje serdeczne pozdrowienia, którymi obejmuję również Przewodniczących i członków Akademii, a zwłaszcza czcigodnego Brata, Przewodniczącego Rady Koordynacyjnej. Zwracam się także z pozdrowieniami do Kardynałów, Biskupów, Kapłanów, Zakonników i Zakonnic, Ambasadorów i wszystkich uczestników tego dorocznego spotkania.

Przed piętnastoma laty, św. Jan Paweł II, ustanowił Radę Koordynacyjną i Nagrodę Papieskich Akademii, ofiarowując znaczącą zachętę i solidny impuls dla rozwoju ich działalności. Obecnie, uważnie oceniając to co zostało zrobione, należy dalej wspierać drogę odnowy wszystkich – i każdej z osobna – Akademii Papieskich, ażeby, coraz skuteczniej, mogły ofiarować swój wkład Stolicy Apostolskiej i całemu Kościołowi. Dlatego też proszę Czcigodnego Brata o objęcie szczególną troską aktywności każdej Instytucji, wspierając jednocześnie proces wzajemnej pomocy i rosnącej współpracy.

XV Posiedzenie Publiczne zostało przygotowane przez Międzynarodową Papieską Akademię Maryjną i Papieską Akademię Niepokalanej, które słusznie pragnęły, ażeby podczas tego uroczystego zgromadzenia wspomnieć 60. rocznicę Proklamowania Dogmatu o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny, proponując temat: „Wniebowzięcie Maryi znakiem pocieszenia i pewnej nadziei”. W istocie, 1 listopada 1950 roku, podczas pamiętnego Jubileuszu, Sługa Boży Pius XII, zatwierdzając Konstytucję Apostolską Munificentissimus Deus, proklamował ten dogmat uroczyście na Placu Świętego Piotra. Kilka lat wcześniej, w 1946 roku, Ojciec Carlo Balić OFM, założył Międzynarodową Akademię Maryjną właśnie w celu wspierania i koordynowania ruchu asumpcjonistycznego.

W trudnym i delikatnym momencie historycznym, który nastąpił po zakończeniu drugiej wojny światowej, tym uroczystym gestem Pius XII pragnął wskazać nie tylko katolikom, ale wszystkim mężczyznom i kobietom dobrej woli, szczególną osobę Maryi jako wzór i przykład nowej ludzkości odkupionej przez Chrystusa: „Należy ufać – napisał – że wszyscy ci, którzy medytują chwalebny przykład Maryi, coraz bardziej przekonują się o wartości życia ludzkiego […] i że przed oczyma wszystkich został wyraźnie ukazany najwyższy cel, do którego dusze i ciała są przeznaczone; że w końcu wiara w cielesne Wniebowzięcie Maryi umacnia i uaktywnia wiarę w nasze zmartwychwstanie”1. Uważam te życzenia za jak najbardziej aktualne i dlatego ja również zachęcam Was, abyście pozwolili się prowadzić Maryi, aby być głosicielami i świadkami nadziei wypływającej z kontemplacji Misteriów Chrystusa, umarłego i zmartwychwstałego dla naszego zbawienia.

W istocie Maryja, jak naucza Sobór Watykański II w Konstytucji dogmatycznej Lumen Gentium, jest znakiem pewnej nadziei i pociechy dla Ludu Bożego pielgrzymującego w historii: „Jak w niebie Matka Jezusa doznaje już chwały co do ciała i duszy, będąc obrazem i początkiem Kościoła mającego osiągnąć pełnię w przyszłym wieku, tak tu na ziemi, dopóki nie nadejdzie dzień Pański”2. W encyklice Spe Salvi, poświęconej chrześcijańskiej nadziei, nie mogłem nie odwołać się do szczególnej roli Maryi w podtrzymywaniu i prowadzeniu drogi wierzących ku niebieskiej ojczyźnie. Zwracam się do Niej, wzywając Ją jako „Gwiazdę nadziei” dla Kościoła i całej ludzkości3. Maryja jest jaśniejącą gwiazdą światła i piękna, która ogłasza i wyprzedza naszą przyszłość, ostateczny stan, do którego wzywa nas Bóg, Ojciec bogaty w miłosierdzie.

Ojcowie i Doktorzy Kościoła, dając posłuch powszechnemu odczuciu wiernych i odzwierciedlając to, co celebrowała liturgia, ogłosili szczególny przywilej Maryi, ukazali Jej jaśniejące piękno, które podtrzymuje i podsyca naszą nadzieję.

Święty Jan Damasceński, który poświęcił Wniebowzięciu Maryi trzy wspaniałe kazania wygłoszone w Jerozolimie około roku 740 przy grobie, który tradycja uznaje jako Grób Maryi, tak mówił: „Twoja dusza nie zeszła do otchłani; Twoje ciało nie uległo zepsuciu. Twoje niepokalane i całkowicie piękne ciało nie pozostało na ziemi, ale przeciwnie, Ty zasiadasz na tronie niebieskiego królestwa jako Królowa, Pani, Władczyni, Matka Boga, prawdziwa wniebowzięta Rodzicielka Boga”4.

Do tego głosu Kościoła Wschodniego dołącza się, pośród tak wielu innych z łacińskiego Zachodu, piewca Maryi, Święty Bernard z Clairvaux, który tak oto przywołuje Wniebowzięcie: „Nasza Królowa wyprzedziła nas; wyprzedziła nas i została przyjęta z taką radością, iż słudzy mogą ufnie pójść za swoją Panią mówiąc: Zabierz nas ze sobą, pobiegniemy za wonią Twojego zapachu5. Nasza pielgrzymująca ludzkość posłała przed sobą swoją Orędowniczkę, która, będąc Matką Sędziego i Matką miłosierdzia, może z oddaniem i skutecznie objąć sprawę naszego zbawienia. Nasza ziemia posłała dziś do nieba cenny dar, ażeby, dając i otrzymując, połączyły się w szczęśliwej wymianie przyjaźni to co ludzkie i to co Boskiej, ziemia i niebo, to co najniższe z tym co najwyższe […]. To Królowa Nieba, miłosierna, to Matka Jednorodzonego Syna Bożego”6.

Krocząc, zatem, ową via pulchritudinis, którą Sługa Boży Paweł VI wskazał jako owocną drogę badań teologicznych i mariologicznych, chciałbym podkreślić głęboką harmonię między myślą teologiczną i mistyczną, liturgią, pobożnością maryjną i dziełami sztuki, które, poprzez blask barw i form, opiewają tajemnicę Wniebowzięcia Maryi i Jej niebieską chwałę obok Syna. Pośród tych ostatnich, zachęcam do podziwiania dwóch z nich, szczególnie znaczących, znajdujących się w Rzymie: mozaik absydalnych w maryjnych bazylikach Matki Bożej Większej i Matki Bożej na Trastevere.

Refleksja teologiczna i duchowa, liturgia, pobożność maryjna, przedstawienie artystyczne prawdziwie tworzą jedno, całkowite i skuteczne przesłanie, zdolne wzbudzić podziw oczu, dotknąć serca i pobudzić rozum do jeszcze głębszego zrozumienia tajemnicy Maryi, w której wyraźnie widzimy odbijające się i głoszone nasze przeznaczenie, naszą nadzieję.

Korzystając, zatem, z tej okazji, pragnę zaprosić teologów i mariologów do kroczenia via pulchritudinis, życząc, aby również w naszych czasach, dzięki coraz większej współpracy teologów, liturgistów i artystów, można było ofiarować dla zachwytu i kontemplacji wszystkich wyraziste i skuteczne przesłanie.

Aby zachęcić tych, którzy pragną ofiarować własny wkład w promowanie i realizację nowego chrześcijańskiego humanizmu, przyjmując propozycję Rady Koordynacyjnej, z radością przyznaję Nagrodę Papieskich Akademii Kościelnych ex aequo: „Marian Academy of India” (Maryjnej Akademii Indii), będącej młodym i aktywnym towarzystwem mariologiczno-maryjnym z siedzibą w Bangalore, w Indiach, reprezentowanej przez jej Przewodniczącego Księdza Kulandaisamy Radar, oraz Profesorowi Alberto Esteves dos Santos Casimiro za jego obszerną dysertację doktorską pt. A Anunciação do Senhor na pintura quinhentista portuguesa (1500-1550). Análise geométrica, iconográfica e significado iconológico.

Ponadto, jako znak uznania i zachęty, pragnę jeszcze przyznać Medal Pontyfikalny Grupie „Gen Verde”, wchodzącej w skład Ruchu Focolari, za jej wkład artystyczny, głęboko przeniknięty wartościami ewangelicznymi i otwarty na dialog między narodami i kulturami.

Życząc w końcu coraz większego zaangażowania na właściwych Wam polach aktywności, zawierzam każdego z Was i Waszą pracę macierzyńskiej opiece Dziewicy Maryi, Tota Pulchra, Gwieździe Nadziei, oraz z serca udzielam Tobie, czcigodny Bracie Kardynale, i Wam wszystkim tu obecnym szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.

W Watykanie, 15 grudnia 2010

Benedykt XVI
papież

 

1Pius XII, Konstytucja apostolska Munificentissimus Deus, 42.

2Por. 2 P 3, 10, Sobór Watykański II, Konstytucja dogmatyczna o Kościele Lumen Gentium, 68.

3Benedykt XVI, Encyklika Spe Salvi, 49.

4Św. Jan Damasceński, Kazania na Wniebowzięcie N.M.P. (Homiliae in dormitionem B.V. Mariae), kaz. 8, p. 14, w: Patrologiae Graecae, t. 96: S. Joannis Damasceni…, Opera omnia…, t. 3, Paris 1864, kol. 719.

5PnP 1, 3.

6Św. Bernard z Clairvaux, Kazania na Wniebowzięcie N.M.P. (Sermeones in assumptione B.M.V.), kaz. 1, p. 1, w: Patrologiae Latina, t. 183: Sancti Bernardi… Opera omnia…, t. 2, Paris 1859, kol. 415.

Tłum. Anna Meetschen

Logowanie

Gościmy

Odwiedza nas 61 gości oraz 0 użytkowników.

Statystyka

Odsłon artykułów:
798882