Sesja 4 – czwartek 8 kwietnia 1546 (za Pawła III)

Dekret o kanonie Pisma Świętego

I. Przyjęcie Ksiąg świętych i Tradycji apostolskich

1Święty, ekumeniczny i generalny Sobór Trydencki, w Duchu Świętym prawomocnie zgromadzony, pod przewodnictwem trzech legatów Stolicy Apostolskiej1, stawia sobie zawsze przed oczyma, aby po zniszczeniu błędów utwierdzić w Kościele czystość Ewangelii, którą wcześniej przyobiecaną przez Proroków w Pismach Świętych2 najpierw własnymi ustami ogłosił nasz Pan Jezus Chrystus, a następnie przez swoich apostołów polecił głosić każdemu stworzeniu jako źródło wszelkiej zbawiennej prawdy i nauki dotyczącej obyczajów3.

2[Sobór] dostrzega również, że prawda ta i nauka zawierają się w księgach spisanych i w tradycjach niepisanych, które – przyjęte przez apostołów z ust samego Chrystusa bądź przez nich samych przekazane jakby z ręki do ręki4 – dzięki podpowiedzi Ducha Świętego – dotarły aż do nas. Postępując za przykładem prawowiernych ojców, z jednakową pobożnością i poważaniem przyjmuje oraz czci wszystkie Księgi zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu, gdyż Bóg jest jednym autorem ich obu, a także Tradycje należące zarówno do dziedziny wiary, jak i obyczajów, ustnie przekazane przez Chrystusa lub podane przez Ducha Świętego i w nieprzerwanym następstwie przechowywane w Kościele katolickim.

3Sobór ustalił, aby do tego dekretu dołączyć wykaz świętych Ksiąg5, aby nikt nie mógł wątpić, które Księgi są przez niego przyjmowane. Przyjmuje zaś poniżej wymienione:

Stary Testament: pięć Ksiąg Mojżesza, to znaczy Rodzaju, Wyjścia, Kapłańską, Liczb, Powtórzonego Prawa; Jozuego; Sędziów; Rut; cztery Królewskie; dwie Kronik; pierwszą i drugą Ezdrasza (zwaną Nehemiasza); Tobiasza; Judyty; Estery; Hioba; Psałterz Dawidowy obejmujący 150 Psalmów; Przypowieści; Eklezjastesa; Pieśni nad Pieśniami; Mądrości; Eklezjastyka6; Izajasza; Jeremiasza z Baruchem; Ezechiela; Daniela; dwunastu Proroków Mniejszych, to jest: Ozeasza, Joela, Amosa, Abdiasza, Jonasza, Micheasza, Nahuma, Habakuka, Sofoniasza, Aggeusza, Zachariasza, Malachiasza; dwie Machabejskie: pierwszą i drugą.

Nowy Testament: cztery Ewangelie: według Mateusza, Marka, Łukasza i Jana; Dzieje Apostolskie napisane przez Łukasza Ewangelistę; czternaście listów Pawła Apostoła: do Rzymian, dwa do Koryntian, do Galatów, do Efezjan, do Filipian, do Kolosan, dwa do Tesaloniczan, dwa do Tymoteusza, do Tytusa, do Filemona oraz do Hebrajczyków; dwa [listy] Piotra Apostoła; trzy Jana Apostoła; jeden Jakuba Apostoła, list Judy Apostoła; Apokalipsę Jana Apostoła.

4Jeśli ktoś tych Ksiąg nie przyjmie jako świętych i kanonicznych w całości, wraz ze wszystkimi ich częściami, tak jak w Kościele katolickim są one czytane i przyjmowane w dawnym wydaniu łacińskim Wulgaty, a wspomnianymi Tradycjami świadomie i dobrowolnie wzgardzi, niech będzie wyklęty.

5Wszyscy niech więc wiedzą, w jakim porządku i w jaki sposób synod będzie postępował, po położeniu fundamentu w wyznaniu wiary, a zwłaszcza jakich świadectw i środków będzie używał dla utwierdzenia dogmatów i odnowy obyczajów w Kościele.

II. Przyjęcie wydania biblii zwanej Wulgatą oraz o sposobie interpretacji Pisma Świętego

1Ponadto święty synod, biorąc pod uwagę, że może być nader korzystnym dla Kościoła Bożego, jeżeli któreś spośród wszystkich wydań łacińskich obejmujących święte Księgi będzie uważane za autentyczne, postanawia i wyjaśnia, aby to stare i powszechnie uznane wydanie, które będąc w użyciu przez tyle stuleci zdobyło sobie uznanie w Kościele, było traktowane jako autentyczne w nauczaniu publicznym, w dysputach, kazaniach i wykładach, a także by nikt nie ważył się ani nie ośmielał, pod żadnym pozorem, go odrzucać.

2Oprócz tego dla poskromienia lekkomyślności myślenia [sobór] postanawia, aby nikt w oparciu o własne sądy dotyczące wiary i moralności, należące do gmachu nauki chrześcijańskiej, nie dostosowywał Pisma Świętego do swoich opinii7, wbrew rozumieniu, które utrzymywała i utrzymuje święta Matka Kościół. Do niego należy podawanie prawdziwego sensu i wyjaśnianie Pisma Świętego. Niech też nikt nie komentuje Pisma Świętego wbrew jednomyślnej opinii ojców, nawet gdyby komentarze takie nigdy nie miały być publikowane. Ordynariusze ujawnią takie przypadki i na winnych nałożą kary ustanowione w prawie.

3[Sobór] chce też określić zasady obowiązujące drukarzy, którzy obecnie działają dowolnie, to znaczy uważają, że wszystko im wolno i bez pozwolenia przełożonych kościelnych drukują księgi Pisma Świętego oraz uwagi i wyjaśnienia niezależnie od ich autorstwa, czasem ukrywając, czasem podając fikcyjną nazwę drukarni, a nawet – co jeszcze poważniejsze – pomijając imię autora. W dodatku, gdzie indziej wydane tego rodzaju książki odważają się trzymać na sprzedaż.

4Dlatego [sobór] stwierdza i postanawia, aby w przyszłości Pismo Święte, a zwłaszcza stare wydanie Wulgaty było jak najstaranniej drukowane. Nikomu nie wolno drukować ani polecać druku żadnych publikacji o tematyce religijnej bez podania imienia autora. Nie wolno ich w przyszłości ani sprzedawać ani przechowywać u siebie, o ile nie zostaną zbadane i zatwierdzone przez ordynariusza, pod karą anatemy oraz grzywny nałożonej kanonem ostatniego Soboru Laterańskiego8.

5Gdyby zaś ktoś był zakonnikiem, wtedy oprócz tego sprawdzenia i zatwierdzenia powinien również otrzymać takie pozwolenie od swych przełożonych zakonnych, którzy sprawdzą publikację wedle zasad u nich obowiązujących.

6Natomiast ci, którzy będą takie publikacje przedstawiać innym lub je rozpowszechniać, bez wcześniejszego sprawdzenia i zatwierdzenia, będą podlegać tym samym karom co drukarze. Z kolei ich posiadacze lub czytelnicy, jeśli nie ujawnią ich autorów, sami zostaną za nich uznani.

7Zatwierdzenie zaś tego rodzaju książek będzie udzielane na piśmie i w pełnym brzmieniu winno się znajdować na stronie tytułowej książki pisanej ręcznie lub wydrukowanej. Zarówno zatwierdzenie, jak i sprawdzenie przeprowadza się bezpłatnie, aby uznać to, co godne zatwierdzenia i odrzucić to, co godne odrzucenia.

8Następnie [sobór] chce powstrzymać zuchwałość prowadzącą do profanacji słów i zdań z Pisma Świętego w żartach, bajkach, czczej gadaninie, pochlebstwach, oszczerstwach, przesądach, bezbożnych i diabelskich przyśpiewkach, przepowiedniach i wróżbach, jak również w paszkwilach. Dla zniesienia tego rodzaju znieważania i pogardy poleca i nakazuje, aby w przyszłości nikt nie ośmielał się używać słów Pisma Świętego w takich i podobnych celach, wszyscy zaś zuchwalcy i gwałciciele Słowa Bożego, zostali ukarani przez biskupów zgodnie z prawem i wyrokiem sądu.

 

1Sesjom przewodniczyli legaci papiescy (ustanowieni bullą Pawła III z 22 lutego 1545 roku):
1) Kard.-biskup Jan Maria Ciocchi del Monte, ur. 10 września 1487 w Rzymie; w 1511 został biskupem Siponto; 22 grudnia 1536 mianowany kardynałem przez Pawła III, po śmierci którego (10 listopada 1549) został jego następcą 7 lutego 1550 roku i przyjął imię Juliusza III, a legatem soboru 22 lutego 1545; zm. 23 marca 1555; przewodniczył sesjom 1-10.
2) Kard.-prezbiter Marcello Cervini, ur. 6 maja 1501 roku; bp Nicastro; 19 grudnia 1539 roku mianowany przez Pawła III kardynałem, a legatem soboru 22 lutego 1545; po śmierci Juliusza III (kard. del Monte) wybrany papieżem 10 kwietnia 1555, przyjął imię Marcelego II, zm. 1 maja 1555, jego pontyfikat trwał zaledwie 22 dni; przewodniczył sesjom 1-10.
3) Kard.-diakon Reginaldo Pole, Anglik, mianowany kardynałem przez Pawła III razem z kard. del Monte 22 grudnia 1536 roku, a legatem soboru 16 października 1542 wraz z kard. Piotrem Pawłem Parisii oraz kard. Janem Morone oraz 22 lutego 1545; zm. 19 listopada 1558. Przestał być legatem po piątej sesji: 27 października 1546; przewodniczył sesjom 1-5.

2«Per prophetas in scripturis sanctis» – Rz 1, 2; por. także Jr 31, 22n; Iz 53, 1; Iz 55, 5; Iz 61, 1 i inne.

3Por. Mt 28, 19-20; Mk 16, 15-16.

4Por. 2 Tes 2, 14.

5Por. Sobór w Bazylei-Ferrarze-Florencji-Rzymie, Florencja, sesja 11, Bulla unii z Koptami 8, 3-4 wraz z przypisem 34 (DSP 3, 584-587). W sprawie innych świadectw Kościoła dotyczących świętych ksiąg i rozpatrywanych na soborze, por. CTr 5, 5-6. 14-18. 91 przypis 4.

6Czyli Mądrość Syracha.

7Por. Decretum Gratiani C. XXIV, q. 3, cap. 27 (z: HIERONIM, GaKom II, 4; PL 26, 417A) oraz cap. 39 §70 (z: IZYDOR Z SEWILII, Etymologie VIII, 5; PL 82, 305A) (997-998. 1006).

8Zob. powyżej Sobór Laterański V, sesja 10: III, 6.

Logowanie

Gościmy

Odwiedza nas 119 gości oraz 0 użytkowników.

Statystyka

Odsłon artykułów:
135003